ΧΑΙΡΕ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕ!

ΑΥΤΟΣ ΝΑΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΕΞΩΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΝΑΙ Ο ΕΞΩΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΕΙΚΟΣΑΧΡΟΝΟΣ..ΑΥΤΟΣ ΝΑΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΓΕΜΑΤΟΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΙΟ ΠΑΛΙΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΥΣ ΣΤΡΑΤΗΓΟΥΣ..ΑΥΤΟΣ ΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΟΣ ΡΗΤΟΡΑΣ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΟΥΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΥΣ..ΑΥΤΟΣ ΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΠΙΟ ΑΝΕΚΤΙΚΟΣ ΣΤΗΝ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΟΦΟΥΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ..ΑΥΤΟΣ ΝΑ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΗΤΑΝ Ο ΠΙΟ ΤΟΛΜΗΡΟΣ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΗΡΩΕΣ..ΑΥΤΟΣ ΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΠΙΟ ΓΕΝΝΑΙΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΧΙΛΛΕΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΗΡΑΚΛΗ..
ΑΥΤΟΣ ΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΕΚΑΝΕ OΛA ΑΥΤΑ ΤΑ ΑΝΕΞΗΓΗΤΑ ΣΕ ΕΜΑΣ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ ΔΕΝ ΞΕΠΕΡΑΣΕ..ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΕΓΑΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ..ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΔΩΣΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΥΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΟΝ ΚΡΑΤΗΣΕ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ..
ΧΑΙΡΕ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕ ΑΘΑΝΑΤΕ ΤΩΝ ΑΘΑΝΑΤΩΝ..

                                                                               

Η θεραπεία της ψυχής στο άβατο του Ασκληπιού.

«ΣΩΤΗΡ ΤΩΝ ΟΛΩΝ ΚΑΙ ΦΥΛΑΞ ΤΩΝ ΑΘΑΝΑΤΩΝ»
Ασκληπιός: Τρυφερός θεραπευτής
Ο Ασκληπιός είναι ο θεοποιημένος θνητός της Ελληνικής Αρχαιότητας, γνωστός και αγαπημένος για την ιατρική του τέχνη που πρόσφερε στους συνανθρώπους του ακούραστα.
Το πρόσωπο του όπως παρουσιάζεται στα κλασσικά γλυπτά ακτινοβολεί συμπόνια σοφία ευγένεια και κατανόηση. Ήταν όμορφος, γλυκός ήπιος. Αγαπούσε τους θνητούς και αγαπήθηκε από αυτούς.
Σύμφωνα με τον Πίνδαρο ήταν ο πιο ευγενής και τρυφερός δωρητής της απάλειψης του πόνου και της προσφοράς υγείας, λέγεται δε πως επιτελούσε θεραπεία με λόγια που μπορούσαν να ανακουφίζουν τις βασανισμένες ψυχές των ανθρώπων. Μάλιστα, λέγεται ότι ήταν τόσο καλός στην ιατρική του τέχνη που έχει φέρει πίσω ανθρώπους από τον θάνατο. Τότε ο Άδης φοβούμενος μην χάσει «την πελατεία» του ζήτησε από τον Δία να βάλει τάξη, ο οποίος κεραυνοβόλησε και θανάτωσε τον Ασκληπιό.

Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΧΡΗΣΜΟΣ ΤΗΣ ΠΥΘΙΑΣ

Σύμφωνα με την ιστορία που διδάσκεται σήμερα, ο τελευταίος χρησμός που δόθηκε από το Μαντείο των Δελφών, διά στόματος Πυθίας, συνέβη το 362 μ.Χ. και αποδέκτης ήταν ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου, ο Ιουλιανός ο Παραβάτης, ο οποίος όταν αποφάσισε να εκστρατεύσει κατά των Περσών έστειλε ανθρώπους να ρωτήσουν στο μαντείο των Δελφών αν θα έπρεπε να κάνει αυτή την εκστρατεία.

Ο χρησμός αυτός που σήμερα όλοι γνωρίζουμε, είναι ο εξής:

«Είπατε τω βασιλεί, χαμαί πέσε δαίδαλος αυλά, ουκέτι Φοίβος έχει καλύβαν, ου μαντίδα δάφνην, ου παγάν λαλεούσαν, απέσβετο και λάλον ύδωρ».

Δηλαδή:

«Πείτε στον βασιλιά, πως έπεσε κατάχαμα το περίτεχνο οίκημα, κι ούτε ο Φοίβος Απόλλων έχει πια κατοικία, ούτε δάφνη μαντική, ούτε πηγή ομιλούσα, και το ομιλών νερό στέρεψε».

Ο χρησμός αυτός είναι ψευδέστατος από την πρώτη ως την τελευταία του λέξη και είναι ένα χριστιανικό εφεύρημα που επινοήθηκε, 700 χρόνια αργότερα από αυτόν τον υποτιθέμενο χρησμό, από τον Βυζαντινό χρονογράφο και μοναχό, Γεώργιο Κεδρηνό, ο οποίος έζησε προς το τέλος του 11ου και στις αρχές του 12ου αιώνα μ.Χ.

Υπάρχει και αυτή η εκδοχή:

«Έστ' ήμαρ ότε Φοίβος πάλιν ελεύσεται καί ές αεί έσεται».

Δηλαδή:

«Θα έρθει ημέρα που ο Φοίβος (Απόλλων) θα επιστρέψει και θα μείνει για πάντα».

Δείτε το βίντεο:

                                                                         

πηγη:http://arxaia-ellinika.blogspot.gr/2013/09/o-teleytaios-xrhsmos-ths-pythias.html?spref=fb

Η Αρχαία Ελληνική μυθολογία

Δίας

Ο Δίας, ο πατέρας των θεών και των ανθρώπων, συμβόλιζε για τους αρχαίους Έλληνες την παντοδυναμία και την απόλυτη εξουσία. Είχε τη διακυβέρνηση του σύμπαντος. Μπορούσε να ελέγχει τα πάντα, αφού όλοι οι άλλοι θεοί που κατείχαν κάποιο τομέα ευθύνης, ήταν απλώς οι βοηθοί του. Πάντα όμως του έμενε χρόνος ώστε να ξελογιάζει κάποια θεά ή κάποια όμορφη βασιλοπούλα και να προκαλεί έτσι τη ζήλια της νόμιμης γυναίκας του, της Ήρας.

Ο Δίας ήταν ο τελευταίος γιος του Κρόνου και της Ρέας. Η σεμνή Ρέα αγανακτισμένη από το σκληρόκαρδο σύζυγό της που έτρεμε για το θρόνο του και γι” αυτόν το λόγο καταβρόχθιζε τα παιδιά του, αμέσως μετά τη γέννα κατάφερε, με τη βοήθεια του Ουρανού και της Γης, να τον ξεγελάσει. Για το λόγο αυτόν ταξίδεψε στην Κρήτη· εκεί με τη βοήθεια του βασιλιά Μελισσέα και με παραστάτριες τις κόρες του, τη Μέλισσα και την Αδράστεια, γέννησε τον Δία σε μια σπηλιά του όρους Δίκτη, που ονομαζόταν Δικταίο άντρο. Στη συνέχεια εμπιστεύτηκε το βρέφος στις Νύμφες του βουνού. Κατόπιν επέστρεψε στο παλάτι του Κρόνου και του έδωσε τυλιγμένη στα σπάργανα μια πέτρα για να την καταπιεί. Ο αφελής Κρόνος την πίστεψε και καταβρόχθισε την πέτρα.

Ασκληπιείο Επιδαύρου: Εκεί όπου γίνονταν «θαύματα».

Η Ιθμονίκη από την Πελλήνη κοιμήθηκε στο ιερό του Ασκληπιού ζητώντας από το θεό να μείνει έγκυος. Ο Ασκληπιός της είπε, ότι θα εκπληρώσει την επιθυμία της, εκείνη τον ευχαρίστησε και φεύγοντας έμεινε πράγματι έγκυος.

Κάποιος είχε έλκος στο στομάχι. Στο όνειρό του μέσα στο Αβατο είδε ότι παρουσιάσθηκε ο θεός και παράγγειλε στους υπηρέτες που τον συνόδευαν να τον πιάσουν ενώ έφευγε έντρομος και να τον δέσουν. Μετά ο Ασκληπιός έσκισε την κοιλιά του, έβγαλε το έλκος και την έραψε. Αυτόματα τα δεσμά του ασθενούς λύθηκαν. Το πρωί βγήκε υγιής και το δάπεδο του Αβάτου ήταν γεμάτο αίματα. Πρόκειται μήπως για μία πρώιμη χειρουργική επέμβαση από τους υπηρέτες του θεού, τους ιερείς δηλαδή;

Στην ομιλία του με τίτλο «Επίδαυρος: Τόπος φροντίδας σώματος και ψυχής» που δόθηκε την Πέμπτη το βράδυ στο Μέγαρο Μουσικής ο καθηγητής κ. Βασίλειος Λαμπρινουδάκης δεν αφηγήθηκε μόνον παραδείγματα ίασης ασθενών μέσω της διαδικασίας της «εγκοίμησης» στο Ασκληπιείο της Επιδαύρου, το διασημότερο σε όλο τον αρχαίο κόσμο αλλά εκτός από την παρουσίαση της προαιώνιας αγωνίας και των ενεργειών του ανθρώπου για την υγεία του μίλησε και για την ιστορία των ίδιων των μνημείων.